Το επάγγελμα του ράφτη και της ράφταινας γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση στην Αραδίππου κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Τα παραδοσιακά ραφτάδικα ήταν συνήθως μικροί και λιτοί χώροι, εξοπλισμένοι με έναν μεγάλο πάγκο εργασίας, ραπτομηχανή και τα απαραίτητα εργαλεία: μέτρο, ψαλίδι, κιμωλίες, βελόνες, καρφίτσες και σίδερο. Οι πρώτες ραπτομηχανές ήταν ποδοκίνητες και αργότερα αντικαταστάθηκαν από ηλεκτρικές, ενώ παλαιότερα για το σιδέρωμα χρησιμοποιούνταν βαριά σίδερα που θερμαίνονταν με κάρβουνα.
Ο ράφτης αναλάμβανε ολόκληρη τη διαδικασία κατασκευής ενός ενδύματος, από τη λήψη των μέτρων και τη σχεδίαση μέχρι το κόψιμο, το ράψιμο και το τελικό σιδέρωμα. Παράλληλα, παρακολουθούσε τις τάσεις της μόδας μέσα από περιοδικά και φιγουρίνια, ώστε να ενημερώνει και να καθοδηγεί τους πελάτες του. Κατά κανόνα, οι ράφτες ειδικεύονταν στην ανδρική ενδυμασία, ενώ οι γυναίκες απευθύνονταν στις ράφταινες για την κατασκευή των φορεμάτων και άλλων γυναικείων ενδυμάτων.
Στην Αραδίππου λειτουργούσαν διαχρονικά πολλά ραφτάδικα, γεγονός που φανερώνει τη σημαντική θέση που κατείχε το επάγγελμα στην οικονομική και κοινωνική ζωή της κοινότητας.
Τα ραφτάδικα αποτελούσαν παράλληλα χώρους μαθητείας, όπου νεότεροι, τα λεγόμενα «τσιράκια», μάθαιναν την τέχνη κοντά σε έμπειρους τεχνίτες και σταδιακά αποκτούσαν τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες. Η παρουσία τους συνδέθηκε στενά με την οικονομική και κοινωνική ζωή της Αραδίππου, αποτελώντας χαρακτηριστική πτυχή της τοπικής επαγγελματικής παράδοσης.